(Chenopodium bonus-henricus)
De eerbiedwaardige stamvader van de gekweekte spinazie, een statig en vertrouwenswaardig gewas, bewijst in tijden van nood onschatbare diensten en geraakt dan weer in vergetelheid. Maar kenners zijn op de hoogte van zijn waarde voor de gezondheid en leggen de standplaatsen van de altijdgroene, overblijvende plant vast en halen er de biologisch hoogwaardige wilde spinazie. Helaas is deze alleen in Zuid-Limburg algemeen (op bosgrond), maar verder nogal zeldzaam. Een krachtige, rechtop gaande stengel wordt tot 60cm hoog en draagt gesteelde, donkergroene, stompdriehoekige bladeren met spiesvormige voet. De bladschijven zijn glad en licht kleverig. Groenachtige bloemkluwens zijn tot dichte pluimen verenigd die uit de bovenste bladoksels komen (mei-augustus). De gehele plant schijnt meelachtig bestoven te zijn en heeft voorkeur voor zoutige en stikstofrijke grond in de buurt van stallen, ruigten en mesthopen. De bladeren bevatten veel chlorofyl (bladgroen), ijzer en pro-vitamine A (caroteen), verschillende andere minerale zouten en vitaminen. Van de vele op elkaar gelijkende Chenopodiumsoorten smaakt de Brave Hendrik het beste. De jonge bladeren en de stengeltoppen dienen als spinazie, als kruidige toegift bij salade en groente, waarbij zo gedoseerd wordt dat het kruiderijgehalte niet te sterk domineert. Het verzamelde materiaal vooral weer goed schoonspoelen!.