(Carthamus tinctorius)
Het kruid saffloer bestaat uit de gedroogde bloemblaadjes van de saffloerplant. Ze kunnen gebruikt worden om gerechten geel te kleuren. In plaats van dit kruid kan men om geel te kleuren ook geelwortel of saffraan gebruiken. Het kruid heeft Weinig smaak, hooguit heel licht kruidig. Saffloer lijkt erg veel op saffraan en wordt daarom ook wel valse saffraan genoemd. Dit is niet onterecht, er werd en wordt af en toe goedkope saffloer in plaats van saffraan verkocht. Saffloer werd 4000 jaar voor Christus in Egypte al geteeld. De kleurstoffen uit de bloemblaadjes werden gebruikt om onder meer wol en zijde geel, oranje en rood te verven. Uit de zaden werd olie geperst die gebruikt werd voor verf en vernis. De saffloerteelt verspreidde zich in de loop der eeuwen rondom de Middellandse zee en ook in Zuid Europa werd veel saffloer verbouwd als grondstof voor verfdoeleinden. De bloemblaadjes (en soms ook de zaden) vonden hun weg naar de keuken. In de olie zag men vrijwel nergens culinaire waarde. Doordat er in de tweede helft van de 19e eeuw synthetische verfstoffen kwamen werd saffloer steeds minder verbouwd. Daardoor is saffloer als keukenkruid vrijwel overal in onbruik geraakt. Alleen in India is saffloer nog vaak een onderdeel van allerlei curries. Tegenwoordig weten we dat saffloerolie veel gezond linolzuur bevat en wordt de olie verwerkt in margarine, halvarine, slasaus, dressing, dieetproducten enzovoorts. Koudgeperste saffloerolie is lichtgeel en neutraal van smaak. De olie bevat 60-70% hoogwaardige, onverzadigde vetzuren (voornamelijk linolzuur).