(Cichorium intybus, Cichorium intybus var. sativum)
Een enkele keer zie je deze plant zomers zomaar ergens in een berm groeien.
Met zijn blauwe bloemetjes is het echter een opvallende verschijning. Wist u trouwens als je Andijvie laat doorgroeien tot de bloei er dan dezelfde soort plant ontstaat met vrijwel identieke bloemen. Ze zijn dus duidelijk familie van elkaar.
De wilde Cichorei en daar hebben we nu over wordt al omstreeks 2400 voor Christus genoemd als geneesmiddel.
De Cichorei is de vriendin van de lever zei Galenus eens. Delen van de plant worden daarom verwerkt in een siroop volgens oud recept.
Dat recept wordt vaak voor kinderen voorgeschreven. De bloemen van de plant gaan in de vroege ochtend open en sluiten zich in de namiddag weer. De plant bevat een wit uitzonderlijk bitter melksap. De bladeren kunnen het beste voor de bloei geoogst worden.
Daarna worden ze vrijwel oneetbaar. In de 17de eeuw werd de plant hier en daar massaal gekweekt voor de voedselvoorziening.
De nakomelingen kennen we als Brussels lof en Witlof en dus de diverse Andijvie soorten.
Eigenschappen: aansterkend; bloedzuiverend; eetlust opwekkend; galdrijvend; galsecretie bevorderend; koortswerend; laxerend; spijsvertering bevorderend; urine drijvend.